Wiersz na sierpień

Świt sierpniowy

 

Wrony powolnym krokiem patrolują parapet.

Pręgowany ślimak, opity sokiem liści, chowa się przed dniem.

Brązowe sztywne strączki szczodrzeńca zbierają nektar

złotego czerwcowego deszczu.

                                     

                                                  W domu, bojaźliwe stonogi

ośmielają się na tango po piwnicznej podłodze.

Słyszę spokojny oddech książek w pokoju

i przypominam sobie sen sprzed lat:

mój ojciec - cała ta złożoność, wiedza kabalistyczna,

dziecinna próżność, heroiczna mądrość, dobroć, słabość,

poczucie klęski i wiara - przemieniał się po przejściu 

przez tunel za śmiertelną bramą, w różę,

                       w staroświecką, ciemnoróżową ogrodową różę.

Nie ma wiatru. Mleczne niebo. Ślady

niebieskiego cienia

                     roztapiającego się jak lód

Dzień będzie gorący.

To nie cień - to wiązki nocy. Mam je 

przed oczami; wziąwszy głęboki oddech

przy otwartym oknie, zapuszczam roletę.

Znaczyło to, mówię do siebie,

                                      że wypuścił z rąk

niepotrzebną mu już wiedzę: teraz mógł być już własną esencją

             była tu w całej swej okazałości, wielopłatkowa, wonna

urzekająca, szalona róża w słońcu.

                                      Znowu zasnęłam

jak gdyby w niejasnym zapachu

sosnowego drzewa; w półkach bibliotecznych

schroniła się w miękkiej ciemności 

resztka nocy.

Autorka:  Denise Levertov

Przełożyła: Julia Hartwig

Źródło: Dzikie brzoskwinie. Antologia poetek amerykańskich; Wydawnictwo Sic! Warszawa 2003

Wiersz na luty

Lutowy wieczór w Nowym Yorku

Kiedy zamykają sklepy, zimowe światło

wydobywa z powietrza iryzujący błękit,

przez zadymioną mgłę przebłyskuje mróz, 

lśnią ziarna miki i sól na chodnikach.

Kiedy pustoszeją biurowce,

wypuszczone na wolność, samodzielne stopy

z pośpiechem lub od niechcenia przemierzają ulice;

wyżej płyną i nurkują balony głów;

ciał tam właściwie nie ma.

Kiedy zapalają się światła i niebo ciemnieje,

kobieta na wykrzywionych obcasach

mówi do kobiety obok idącej szybkim krokiem:

Mówię ci, najbardziej ze wszystkiego

kocham życie. Kocham życie! Jeśli się nawet zestarzeję kiedyś, 

dostanę zadyszki albo zniedołężnieję. Rozumiesz?

Lub będę powłóczyć nogami... Nawet wówczas... Reszta słów 

                                                                                        się gubi.

Wielogłośny, bezładny zgrzyt

zmieniających biegów, taniec sunący

na wszystkie strony świata, czterodrożna rzeka.

Perspektywa nieba wciśnięta między aleje

porzucona u wylotu ulic.

zachodnie niebo, wschodnie niebo! Więcej życia dziś wieczór!

Połać wolnego czasu na skraju zimy.

________

Autorka: Denise Levertov

Przekład: Julia Hartwig

Źródło: Dzikie brzoskwinie Antologia poetek amerykańskich; Wydawnictwo Sic! Warszawa 2003

"Latem", Denise Levertov

Noc układa się

w polu kiedy księżyc 

odchodzi. Głowa w koniczynie 

uciszona.

 

Krótki jest

ten czas ciemności,

dłonie nocy

rozluźnione, długie włosy

rozpuszczone.

 

Nadspodziewanie wcześnie

pierwszy ptak

budzi się z żałosnym krzykiem. Ruszają 

 

obłoki białej 

mgły.

Nagie pod liśćmi ukazują się

kształty świata 

uśpione jeszcze. Barwy

 

wysuwają się powoli zza heliotropu

szukając form do wypełnienia

na dzienne mieszkanie.

Noc 

musi wstać i 

ruszać, wciąż jeszcze sztywna 

i nierozbudzona.  

 

 

 

 

Przełożyła: Julia Hartwig. Źródło: Dzikie brzoskwinie Antologia poetek amerykańskich; Wydawnictwo Sic! Warszawa 2003

"Kontrabanda", Denise Levertov

Drzewo wiadomości było drzewem rozumu.

Toteż smak jego wygnał nas z Edenu. Ten owoc

był po to, żeby go ususzyć i zemleć

na drobny proszek i używać

po szczypcie jako przyprawę.

Bóg pewnie zamierzał powiedzieć nam później

o tych nowych rozkoszach. My nim napchaliśmy usta.

Pochłanialiśmy ale, jeżeli oraz jak,

i znowu ale z lekkomyślnym zapałem.

Jest trujący w większej ilości, jego opar

kłębił się nam w głowie i dookoła nas,

aż zbił się w chmurę i stwardniał na stal,

wznosząc ścianę między nami i Bogiem. Bóg jest rajem.

Nie żeby Bóg był nierozumny - ale rozum

w takim nadmiarze stał się tyranią

i zamknął nas w swoich granicach, w polerowanej celi

odbijająca naszą twarz. Bóg mieszka

 po drugiej stronie tego lustra,

ale przez szparę, tam gdzie ściana prawie

dotyka ziemi, umie jeszcze

wcisnąć się - jako promień światła

odpryski ognia, muzyczna nuta

usłyszana, gubiona, słyszana na nowo.

____________
Tłumaczenie: Czesław Miłosz
Źródło: "Wypisy z ksiąg użytecznych" Czesław Miłosz