Cztery wiersze Adama Zagajewskiego

Nie pozwól rozpłynąć się skupieniu

 

Nie pozwól rozpłynąć się skupieniu 

Niech nieruchomo trwa błyszcząca chwila

choć kończy się kartka i migoce płomień

Jeszcze nie dostajemy do siebie

powoli jak ząb mądrości rośnie wiedza

Jeszcze wysoko na białych drzwiach

zakarbowany wzrost człowieka

Z daleka słychać trąbki wesoły głos

i zwiniętą jak śpiący kot piosenkę

To co mija nie w próźnię się obraca

Wciąż nowy węgiel rzuca w ogień palacz

Nie pozwól rozpłynąć się skupieniu

W suchym twardym materiale 

prawdę masz utrwalić

 

 

To

 

To, co tak ciąży

i pcha w dół,

to, co boli jak ból

i pali jak policzek,

to może być kamień

lub kotwica.

 

 

Moi mistrzowie

 

Moi mistrzowie nie są nieomylni.

To nie Goethe, który nie może

zasnąć tylko wtedy, gdy oddali

płaczą wulkany, ani Horacy,

piszący w języku bogów

i ministrantów. Moi mistrzowie

pytają mnie o radę. W miekkich

płaszczach narzuconych pośpiesznie

na sny, o świcie, gdy chłodny

wiatr przesłuchuje ptaki, moi

mistrzowie mówią szeptem.

Słyszę jak drży ich głos.

 

 

Stary malarz na spacerze

 

W kieszeniach przysmaki dla okolicznych psów

Już prawie nic nie widzi

Już prawie nie patrzy na drzewa i podmiejskie wille

Zna tu każdy kamień

Wszystko to malowałem próbowałem namalować myśli

I tak niewiele mi się udało

Świat ciągle rośnie rośnie niepowstrzymanie 

A jednak jest go coraz mniej 

 

_____

Źródło: Najwyższy człowiek świata. O Józefie Czapskim Adam Zagajewski; Wydawnictwo a5 Kraków 2023.