"Jan I, 14" Jorge Luis Borges

Ta strona jest nie mniejszą zagadką

niż zagadki Moich świętych ksiąg

ani te, które powtarzają

nieświadome usta

uważając je za zagadki człowieka,

a nie za niejasne zwierciadła Ducha.

Ja, który jestem Jest, Był i Będzie, 

ponownie zniżam się do języka,

który jest czasem następczym i symbolem.

Kto bawi się z dzieckiem, bawi się z czymś

bliskim i tajemniczym;

chciałem bawić sie z Mymi dziećmi.

Przebywałem wśród nich ze zdziwieniem i czułością.

Przy pomocy magii

dziwnie narodziłem się z jakiegoś łona.

Żyłem zaczarowany, uwięziony w jakimś ciele

i w pokorze jakiejś duszy.

Poznałem pamięć,

tę monetę, która nigdy nie jest sama.

Poznałem nadzieje i trwogę,

te dwa oblicza niepewnej przyszłości.

Poznałem bezsenność, sen, sny,

niewiedzę, ciało,

niezdarne labirynty myśli,

przyjaźń ludzi,

tajemnicze przywiązanie psów.

Byłem kochany, rozumiany, czczony i zawisłem na krzyżu.

Wypiłem kielich do dna.

Ujrzałem Mymi oczami to, czego nigdy nie widziałem:

noc i jej gwiazdy. 
Poznałem to, co gładkie, piaszczyste, nierówne, szorstkie,

smak miodu i jabłka,

wodę w spragnionym gardle,

ciężar metalu w dłoni,

głos ludzki, szelest kroków w trawie,

zapach deszczu w Galilei,

wysoki krzyk ptaków.

Poznałem również gorycz.

Powierzyłem spisanie tego jakiemuś człowiekowi;

nie będzie to nigdy tym, co chcę powiedzieć,

jednak mimo wszystko będzie tego odbiciem.

Z Mojej wieczności padają te znaki.

Niech ktoś inny, nie ten, kto je teraz spisuje, napisze poemat.

Jutro będę tygrysem wśród tygrysów

i głosić będę Moje prawo ich puszczy,

czy jakimś wielkim drzewem w Azji.

Czasami myślę z tęsknotą

o zapachu tamtego stolarskiego warsztatu. 

 

____

Jorge Luis Borges Pochwała cienia, przełożył Andrzej Sobol-Jurczykowski, Państwowy Instytur Wydawniczy, Warszawa 1977