"Niepostrzeżenie jak Żal...", Emily Dickinson

Niepostrzeżenie jak Żal 

Lato się ulotniło - 

Zbyt nieuchwytnie, by można 

Odczuć to jako Złośliwość - 

Destylat Ciszy gęstniał

Jak Zmrok rozpuszczony w powietrzu

Lub Natura, w odosobnieniu

Sama z sobą spędzająca wieczór -

Zmierzch pojawiał się wcześniej - 

Obco jaśniał Poranek - 

Łaska uprzejma, lecz męcząca

Jak Gość tuż przed pożegnaniem - 

I tak, choć nie obdarzone 

Skrzydłami ani stępką 

Lato leciutkim lotem

Odpłynęło wprost w Piękno.

Karta z zielnika Emily Dickinson. Całość można obejrzeć online w Houghton Library. 

-----------

Tłumaczenie: Stanisław Barańczak

Źródło: "Wiersze wybrane" Emily Dickinson 2016
Źródło ilustracji: https://www.brainpickings.org/2017/05/23/emily-dickinson-herbarium/

"Nie trzeba być Komnatą - aby w nas straszyło...", Emily Dickinson

Nie trzeba być Komnatą - aby w nas straszyło - 

Lub nawiedzonym Domem - 

Nie ma Wnętrz straszniejszych niż Mózgu

Korytarze Kryjome - 

Ileż bezpieczniej - o Północy 

Ujrzeć Upiora przed sobą - 

Niż spojrzeć w twarz własnym - wewnętrznym - 

Pustkom i Chłodom. 

Prościej gnać przez widmowe Opactwo, 

Gdy hurgot Głazów nas goni - 

Niż stanąć z sobą do walki

Bez broni - 

Własne Ja - gdy się zaczai 

Za Samym Sobą - 

Przerazi bardziej niż Morderca 

W pokoju obok.

Ciało - wyciąga Rewolwer - 

Drzwi ryglują trzęsące się ręce - 

Przeoczając potężniejsze Widmo - 

Lub nawet Więcej - 

__________

Tłumaczenie: Stanisław Barańczak

Źródło: "Wiersze wybrane" Emily Dickinson 2016

"Wiatr - jak znużony Gość - zastukał..." Emily Dickinson

436
Wiatr - jak znużony Gość - zastukał -
Więc śmiało - jak Gospodarz -
Rzuciłam "Proszę wejść" - i tak
Znalazł się w moich Progach

Śpieszny, stóp pozbawiony Przybysz -
Prośba, by usiadł - choć grzeczna -
Byłaby czymś jak podsuwanie
Sofy pod bezmiar Powietrza -

Rąk nie wiązała mu żadna
Kość - w jego Mowie brzmiał śpiewnie
Brzęk chmar Kolibrów, co zawisły
Przy jakimś wyniosłym Krzewie -

Miał w sobie coś z Wezbranej Fali -
Palcami trącał w biegu
Wszystko - i wydobywał Szklaną
Muzykę ze wszystkiego -

Pobył przez chwilę - wciąż w przelocie -
A potem znów nieśmiało
Zastukał - jakby czymś spłoszony -
I zostawił mnie samą -

 _________

Tłumaczenie: Stanisław Barańczak